„Oxidative intercalation in selected low-dimensional systems”. Po habilitacji rozpoczął pracę na pełnym etacie na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH, redukując swoje zatrudnienie na Politechnice Warszawskiej do ½ etatu. W latach 1991–1993 był także zatrudniony na ułamek etatu jako doradca w kalifornijskim przedsiębiorstwie UNIAX Corporation (później wchłoniętej przez DuPonta), gdzie blisko współpracował z innym laureatem Nagrody Nobla z chemii Alanem J. Heegerem. W 1994 r. uzyskał tytuł profesora nauk chemicznych. W 1996 r. zrezygnował z pracy w AGH, a w 1998 r. przyjął propozycję zatrudnienia we francuskim Komisariacie ds. Energii Atomowej i Energii Alternatywnych (CEA) w Grenoble, kontynuując równocześnie pracę w PW w wymiarze ¼ etatu. W jego badaniach prowadzonych w latach 90., wyróżnić można dwa główne nurty: (i) otrzymywanie przetwarzalnych z roztworu i przetwarzalnych termicznie polimerów przewodzących oraz (ii) zastosowanie domieszkowanych polimerów przewodzących jako nowego typu katalizatorów konwersji alkoholi i utleniania olefin. Za otrzymanie przetwarzalnych polimerów przewodzących prąd elektryczny otrzymał w 2002 r. Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, tzw. „Polskiego Nobla”.