thumb|350px|Obszar Morza Śródziemnego w 218 p.n.e. Macedonia - kolor ciemnoniebieski, Republika rzymska - kolor jasnoniebieski I wojna macedońska – konflikt zbrojny pomiędzy republiką rzymską i Macedonią rządzoną przez Filipa V trwający w latach 215-205 p.n.e.
Przyczyny wybuchu wojny W wyniku wojen iliryjskich Rzym zajął część obszarów Ilirii, która zawsze skupiała uwagę władców macedońskich ze względu na kontakty z tamtejszymi Dardanami, Pajonami oraz z Epirem. Na dworze Filipa V przebywał Demetriusz z Faros, dawny władca niewielkiego państewka klienckiego Rzymu, wtedy wypędzony ze swych włości przez armię rzymską. Namawiał on macedońskiego króla do interwencji na wybrzeżu Adriatyku. Dodatkowo republika rzymska przechodziła właśnie trudne chwile w pierwszej fazie II wojny punickiej, ponosząc duże straty jakie zadawał legionom Hannibal. Filip przekonany, że zajęty wojną Rzym nie będzie w stanie interweniować w Ilirii już w 217 p.n.e. (po klęsce Rzymian nad Jeziorem Trazymeńskim) próbował zająć Apollonię jednak bez skutku. W 215 p.n.e. zawarł porozumienie z Hannibalem, na mocy którego kartagiński wódz miał uwzględnić przyszłe macedońskie zdobycze nad Adriatykiem w ewentualnym traktacie pokojowym z republiką (działo się to tuż po masakrze legionów pod Kannami, w szczytowym okresie potęgi Hannibala w Italii).