Przedwczesna śmierć ojca i brak środków finansowych spowodowały, iż jeszcze w trakcie studiów zmuszony był zarabiać na swoje utrzymanie. Zatrudniał się jako doradca prawny w małych stowarzyszeniach i organizacjach, korzystając z protekcji swego wykładowcy z uniwersytetu, prof. von Madaia. Ostatecznie jednak z braku środków finansowych przerwał studia i podjął pracę zawodową jako praktykant w Wyższym Sądzie Krajowym w Naumburgu. W wyniku podjętych starań oraz wstawiennictwa prof. von Madaia, minister sprawiedliwości zaliczył mu triennium (3 lat studiów) oraz udzielił dyspensy od wymaganego urzędowo pełnego odbycia studiów, umożliwiającego podjęcie pracy sędziego.
Po uregulowaniu swego statusu zawodowego pracował krótko w kilku sądach powiatowych, m.in. w Wyższym Sądzie Krajowym we Frankfurcie nad Odrą. W latach 1840–1844 pełnił urząd burmistrza miasta Krosno Odrzańskie, zaś w 1841 r. uzyskał tytuł komisarza sprawiedliwości z kwalifikacjami asesora sądów krajowych i miejskich.
W 1844 r. złożył swą kandydaturę w wyborach nadburmistrza Bydgoszczy i został wybrany na posiedzeniu rady miejskiej w dniu 16 października 1844 r., mając zaledwie 32 lata.