większość z nich ukazała się w druku. Wkrótce zabroniono jej pisać pod swoim imieniem i zmuszona została do przyjęcia pseudonimu. Zdecydowała się publikować jako Kopriva (Pokrzywa), co podkreślało bolesne dzieciństwo i młodość. W 1900 r. opublikowała szkic literacki Moja prijateljica opierający fabułę na własnych doświadczeniach. W tym samym roku wydała swoją debiutancką książkę Misterij žene (zbiór krótkich szkiców literackich), która oprócz wątków autobiograficznych, biednego dzieciństwa w patologicznej rodzinie, zawiera obserwacje z życia triesteńskiego. Na jej kartach przeplatują się bolączki kobiet, których losy, mimo pochodzenia bohaterek z różnych klas społecznych (m.in. chłopstwa, lumpenproletariatu, proletariatu, mieszczaństwa), łączy tragiczny los, nieuniknione cierpienie, spowodowane zależnością od mężczyzn. Publikacja została negatywnie odebrane przez krytykę, zarówno ukierunkowaną klerykalnie i liberalnie zarzucającą jej m.in. brak kunsztu literackiego, nadmierny pesymizm, jednostronność, zbyt brutalny język. Modernistyczny pisarz Ivan Cankar, jako jeden z nielicznych, na łamach czasopisma Slovenka pozytywnie opowiedział się o Misterij žene, chwaląc oryginalność i wyjście poza ramy słoweńskiej tradycji literackiej.