Nieliczni osadnicy podobnie, jak w sąsiednich miejscowościach: Rudach, Chrośnie, czy Kabacie przystąpili do karczowania lasów oraz osuszania bagien.
Trzcianka należała niegdyś do starostwa bydgoskiego, potem soleckiego. Po I rozbiorze Polski została zabrana przez rząd pruski i wcielona do domeny bydgoskiej. Miejscowość oznaczono na mapie Schröttera z końca XVIII wieku. W XIX wieku i I połowie XX w. należała administracyjnie do wsi Kabat, położonej kilka kilometrów dalej na południowym wschodzie.
W 1783 r. w Trzciance władze pruskie założyły wypalarnię wapna, korzystając z pozyskiwanego na miejscu surowca. Wybrano to miejsce z uwagi na rozległe lasy. Jako surowiec używano drewna, a na początku XIX w. z gorszym skutkiem usiłowano stosować torf. Wapno było poszukiwanym produktem potrzebnym przy wznoszeniu budowli hydrotechnicznych Kanału Bydgoskiego i innych budynków na terenie Bydgoszczy i powiatu.