Występują w niej stalaktyty, stalagmity, polewy naciekowe i draperie, a także mleko wapienne. Warto uwagę zwrócić na Zasłonę – brązową polewę na lewej ścianie zaraz za Wielką Komorą. Najładniejszą szatę naciekową można zobaczyć w salce obok Ogródka. Jaskinia jest wilgotna, w niektórych miejscach utrzymuje się stały deszcz podziemny. Okresowe cieki wodne przepływające przez jaskinię spływają do niewielkiego wywierzyska w dnie Doliny Kościeliskiej, powyżej Bramy Kraszewskiego. Przed pracami udostępniającymi w jaskini licznie występowały stałe jeziorkaJerzy Grodzicki (red.), Jaskinie Tatrzańskiego Parku Narodowego. Jaskinie wschodniego zbocza Doliny Kościeliskiej, PTPNoZ, Warszawa, 1993..
Historia odkryć
lewo|mały|Plan jaskini|490x490px lewo|mały|Przekrój jaskini|490x490px
Jaskinia została odkryta przez Stefana Zwolińskiego i Jerzego Zahorskiego w połowie maja 1934 r. Pierwotnie poznano jedynie niewielki odcinek liczący nieco ponad 60 metrów. Kolejne prace eksploracyjne podjął w dniach 20 i 21 września Władysław Gorycki, docierając do zaklinowanej płyty za Pochyłą Salą. Następnego dnia, wraz ze Stefanem Zwolińskim, rozbijają płytę i docierają w miejsce zwane dziś Ogródkiem. 26 września obaj posuwają się jeszcze ok.