W 1835 r. awansował do stopnia radcy regencyjnego i przeniósł się do Regencji w Legnicy. Z racji niezbyt wysokiego wynagrodzenia nie wystarczającego na utrzymanie czwórki dzieci był zmuszony korzystać z pomocy finansowej ojca, radcy Sądu Kameralnego w Berlinie. Od 12 października 1837 r. podjął pracę jako justycjariusz Wydziału Spraw Wewnętrznych i Wydziału Szkół i Kościołów Regencji w Magdeburgu. Z kolei od 1841 r. został przeniesiony do Regencji we Frankfurcie nad Odrą i awansował na stanowisko wyższego radcy regencyjnego.
W 1848 r. był posłem do Zgromadzenia Narodowego we Frankfurcie nad Menem, reprezentując powiat Chociebuż. W sierpniu 1849 r. mianowano go wiceprezydentem Regencji w Moguncji, a następnie kilka lat był prezydentem Regencji w Koszalinie. Ostatecznie został przeniesiony na wakujące stanowisko prezydenta Regencji w Bydgoszczy, na którym urzędował do swojej śmierci.
Zmarł 30 września 1870 r. po długiej i ciężkiej chorobie. Pogrzeb odbył się 3 października 1870 r. na cmentarzu ewangelickim przy ul. Jagiellońskiej (dziś Park Ludowy im. W. Witosa).
Był żonaty z Louise z domu von Werder. Został odznaczony Orderem Czerwonego Orła II klasy z Liśćmi Dębu. Jedną z ulic miasta nazwano jego imieniem (dziś ul. Seminaryjna).