W 1509 roku podczas wojny o Pokucie na czele wojsk zaciężnych wkroczył do Mołdawii, odzyskał Pokucie, rozbił pod Czerniowcami oddział perkułaba Kopacza i spustoszył północną część Hospodarstwa Mołdawskiego. Następnie bezskutecznie oblegał hospodara Bogdana III Jednookiego w Suczawie, ale 4 października 1509 w drodze powrotnej ponownie zwyciężył wojska hospodara w bitwie pod Chocimiem.
28 kwietnia 1512 wraz z hetmanem litewskim Konstantym Ostrogskim (hetmanem wielkim litewskim) pokonał Tatarów w bitwie pod Łopusznem (zwanej bitwą pod Wiśniowcem) mając do dyspozycji 5000 kawalerii, wyciął w pień 24 tysiące Tatarów (Krymczaków), odbijając przy tym kilka tysięcy osób wziętych w jasyr.
W 1512 roku kierował działaniami na pograniczu litewsko-moskiewskim (wojna litewsko-moskiewska 1512–1522), zabezpieczając tyły wojsk polsko-litewskich walczących pod Smoleńskiem.
Zmarł 15 kwietnia 1515 w Krakowie. Pochowany został w katedrze wawelskiej, zapewne w kaplicy św. Mikołaja lub roratnej. Pochówek w katedrze stanowił wyjątkowe wyróżnienie dla osoby niebędącej członkiem dynastii królewskiej. Do naszych czasów nie zachował się pierwotny nagrobek hetmana.
Przypisy