W jednym z wywiadów, tuż po powrocie, Terrile oświadcza z dumą " Wydaje mi się rzeczą niemożliwa, że w sferze mody tylko czterech czy pięciu wielkich w dziedzinie mody są w stanie bezwarunkowo pokazywać swój punkt widzenia[...] Wystarczy już tych amerykańskich twarzy[...] Urodę można znaleźć w jakimkolwiek autobusie i nie ma potrzeby szukać jej w Los Angeles czy Londynie".
W tym samym wywiadzie Terrile deklaruje swoją miłość do kina, która wpłynie w dużym stopniu na jego późniejsze prace. Mimo że ma tylko 25 lat, jego artystyczna wizja jest już wyraźna: "dla mnie kino to Truffaut, Arthur Penn, Altman, Wenders [...] Przypadkowość w moich pracach jest dla mnie relatywnie ważna ale zawsze pod kontrolą". [...] Fotograf jest zawsze w pewnym stopniu trochę artystą a trochę rzemieślnikiem. " Dodaje również, że bycie artystą rzadko popłaca i od 1985 roku będzie się już utrzymywał jako fotograf profesjonalny.
Dojrzałość artystyczna Powrót do Genui to początek kariery fotograficznej Terrile "pełną parą". W tych latach współpracuje z artystycznym underground Genui; uczęszcza artystów różnego typu, również poza kręgiem akademickim;