6 stycznia 1891, wraz z córką i trzema innymi osobami złożyła na ręce kardynała Lucido Marii Parocchiego śluby zakonne, co uważa się za początek zgromadzenia. Pierwsza aprobata władz kościelnych nastąpiła w roku 1905, a zatwierdzenia Konstytucji i uznania zgromadzenia dokonał papież Pius XI 17 lipca 1923 roku. Pierwszy dom zakonny powstał w Rzymie. Uruchomiono tam też szkołę dla dziewcząt z biednych rodzin. Wkrótce potem Celina Borzęcka udała się do Galicji i zakupiła w Kętach parcelę, na której wzniesiono klasztor, nowicjat, szkołę i przedszkole. Kolejne placówki powstały w zaborze rosyjskim (najpierw Częstochowa, potem Warszawa). Dynamiczny rozwój zgromadzenia nastąpił dopiero po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (po 1918). Wtedy to założono kolejną placówkę, w Poznaniu.
Przełożoną Generalną zakonu jest matka Dorota Zygmunt (2022).
Cele działania Główne zadania zgromadzenia to nauczanie i wychowanie.
Znane zmartwychwstanki bł. Alicja Kotowska – przełożona zakonu w Wejherowie (1934–1939), Zofia Szulc – przełożona domu zakonnego na Żoliborzu w Warszawie