W okresie 1918–1921 działał nielegalnie z ramienia PPS w Moskwie. Do Polski powrócił w 1921. Był kierownikiem Państwowego Urzędu Pośrednictwa Pracy w Wilnie, zaś od 1922 do 1930 radcą ministra w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. W tym czasie działa w wileńskiej organizacji PPS, m.in. pełnił funkcję przewodniczącego Okręgowego Komitetu Robotniczego.
W trakcie wyborów parlamentarnych 1922, został wybrany do Sejmu z listy nr 2 (PPS), w okręgu wyborczym nr 63 (Wilno). W Sejmie I kadencji pracował w komisji komunikacyjnej oraz komisji robót publicznych. Od grudnia 1922 był członkiem Rady Naczelnej PPS.
W trakcie wyborów parlamentarnych 1928, został wybrany do Sejmu z listy państwowej nr 2 (PPS). Zdobył również mandat w okręgu wyborczym nr 64 (Święciany), którego się zrzekł. W Sejmie II kadencji, pracował w komisjach: komunikacyjnej, regulaminowej i nietykalności poselskiej, oraz komisji emigracyjnej. W 1928 został również radnym w Wilnie.
Od 1930 był inspektorem pracy w Stanisławowie, a od 1932 we Lwowie. Po wybuchu wojny, po zajęciu Lwowa przez Związek Radziecki, został wykładowcą na Politechnice Lwowskiej. Po zajęciu Lwowa przez Niemców, był urzędnikiem w Arbeitsamcie i nauczycielem w chemicznej szkole zawodowej.