Dla dipola znacznie krótszego od długości fali jego promieniowanie jest proporcjonalne do czwartej potęgi jego długości.
Intensywność światła docierającego do obserwatora w wyniku rozproszenia przez jedną małą kulistą cząstkę, dla niespolaryzowanego światła o długości fali i intensywności światła padającego określa:
gdzie: – odległość do cząstki, – kąt rozproszenia, – współczynnik załamania światła materiału cząstki, – średnica cząstki.
Ze wzoru tego wynika, że: rozproszenie światła zależy silnie od długości fali świetlnej (w 4. potędze), światło jest rozpraszane we wszystkich kierunkach, występująca zależność od kąta rozproszenia jest niewielka, światło rozproszone w przód ma takie samo natężenie jak światło rozproszone wstecz.
Polaryzacja światła rozproszonego W powyższym wzorze fragment wynika z różnego rozproszenia światła o różnych polaryzacjach. Składnik pierwszy (1) określa rozproszenie światła o polaryzacji prostopadłej do płaszczyzny wyznaczonej przez punkty źródło światła – rozpraszająca cząstka – obserwator, określa on że rozpraszanie tej składowej nie zależy od kąta rozproszenia. Składnik określa rozproszenie światła o polaryzacji równoległej do płaszczyzny padania – rozproszenia, składnik ten zależy od kąta rozproszenia i jest równy zero dla kąta prostego.