Jako prezydent regencji w Bydgoszczy skoncentrował swoją uwagę na rozwoju gospodarczym podporządkowanego mu okręgu. Zajął się tworzeniem racjonalnej struktury własności rolnej, w której obok wielkich majątków ziemskich funkcjonowały duże gospodarstwa będące w posiadaniu bogatych chłopów, jak również zmianą rodzaju i struktury upraw. W odniesieniu do ośrodków miejskich, zwłaszcza Bydgoszczy, wspierał rozwój rzemiosła. Powstałe wówczas warsztaty kolejowe w II połowie XIX wieku przekształciły się w zakłady przemysłowe, które miary swój udział w dynamicznej industrializacji miasta. Sprawując swój urząd zjednał sobie większą część elity społecznej miasta. Jego konserwatyzm polityczny i lojalność wobec monarchii były jednak przyczyną napięcia w stosunkach z władzami miejskimi. W 1856 r. rozpętał kampanię polityczną skierowaną przeciwko burmistrzowi Bydgoszczy Friedrichowi Heynemu z powodu jego liberalnych, antymonarchistycznych przekonań. W efekcie Heyne przypłacił to utratą stanowiska burmistrza. Na ogół jednak był zwolennikiem rozwiązań kompromisowych. Starał się unikać konfliktów na tle narodowościowym i antagonizmów między Polakami i Niemcami.