W 1817 r. decyzją ministra został skierowany do pracy w szkolnictwie, otrzymując etat nauczyciela w ewangelickim seminarium nauczycielskim w Poczdamie. Od 1824 r. został służbowo przeniesiony do Koszalina, gdzie powierzono mu stanowisko dyrektora tamtejszego ewangelickiego seminarium nauczycielskiego. 13 lutego 1827 r. otrzymał tytuł radcy szkolnego.
Od 15 października 1827 r. został zatrudniony jako radca szkolny w Królewskiej Regencji w Bydgoszczy. Stanowisko to objął po dr Heinrichu Reichelmie, zasłużonym dla organizacji szkolnictwa w bydgoskim okręgu regencyjnym. Początkowo zajmował się nadzorem nad całym szkolnictwem na terenie regencji, bez względu na jego wyznaniowy charakter. Potem szkolnictwo katolickie zostało wyłączone z jego kompetencji. Zasadniczą jego działalnością było tworzenie sieci nowoczesnych ewangelickich placówek szkolnych na podległym mu terenie okręgu bydgoskiego. Wysiłek skoncentrował zwłaszcza na rozdzieleniu szkolnictwa zależnie od ich charakteru wyznaniowego. Wiele uwagi poświęcił egzekwowaniu przymusu szkolnego w przypadku szkół elementarnych, zaopatrzeniu szkół w programy nauczania, plany lekcyjne itp.