Po zakończeniu wojny został mianowany generałem porucznikiem (niem. Generalleutnant) i otrzymał dowództwo nad 4. Dywizją Piechoty stacjonującą w Bydgoszczy. W mieście przebywał w latach 1866–1870. Był najstarszym stopniem oficerem bydgoskiego garnizonu. W 1870 r. ruszył na czele swojej dywizji na wojnę z Francją. Uczestniczył w oblężeniu Metzu, a następnie Paryża. Stacjonował wówczas w pobliskim Champigny. Wziął także udział w oblężeniu Dijon zajętego przez oddziały powstańcze J. Garibaldiego.
22 marca 1871 roku został mianowany generałem dowodzącym II Korpusem Armijnym w Szczecinie, zaś 16 czerwca tego roku otrzymał stopień generała kawalerii (niem. General der Kavallerie). W 1872 r. został szefem 5. Pomorskiego Regimentu Huzarów im. Blüchera.
14 czerwca 1881 roku przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał wówczas we Frankfurcie nad Odrą, gdzie zmarł 2 listopada 1890 roku.