Maszyna zgodnie z oczekiwaniami prezentowała bardzo dobre właściwości lotne. Prędkość wznoszenia wynosiła 24,4 m/s, wartość które późniejsze masowo używane przez aliantów w czasie walk myśliwce osiągnęły dopiero pod koniec II wojny światowej. Maszyną nie były zainteresowane amerykański siły zbrojne z bardzo prostego powodu, stać je było na dużo droższe i zdecydowanie bardziej wielozadaniowe samoloty. Wersją rozwojową CW-21 miała być maszyna oznaczona jako CW-21A, w której zamierzano zastosować silnik rzędowy chłodzony cieczą Alison V-1710, porzucono jednak te plany na korzyść wersji CW-21B. W samolocie zastosowano nowe podwozie zaadaptowane z samolotu CW-23 (dwumiejscowej maszyny opracowanej na bazie CW-21), nowe uzbrojenie składające się z czterech karabinów maszynowych zamontowanych w kadłubie i strzelających poprzez śmigło oraz hydraulicznie wypuszczane klapy zamiast wypuszczanych ręcznie jak to miało miejsce w CW-21. Pomimo braku zainteresowania ze strony amerykańskiej armii, Curtissowi udało się sprzedać samoloty do Chin i Holandii.