puder do twarzy, proszek do zębów i wody kolońskie.
W 1860 świetnie prosperujący przeszedł w ręce syna Henryka, warszawskiego aptekarza Ludwika Henryka Spiessa, który przeniósł tu produkcję z fabryki w Rudzie Guzowskiej. Paletę wyrobów rozszerzono o lakiery, pokosty i kwasy destylowane. Mniej więcej w tym czasie rozpoczęto przetwarzanie ziół leczniczych w preparaty medyczne. Po czternastu latach udziałowcem Ludwika został jego syn Stefan Spiess, wówczas nazwa firmy brzmiała „Zakłady Chemiczno-Techniczne Ludwik Spiess i syn”. W 1885 uruchomiono produkcję żelatyny, rok później Stefan Spiess został jedynym właścicielem fabryki. Nie posiadał zdolności organizacyjnych, utracił zagraniczne rynki zbytu, co poskutkowało znacznym zmniejszeniem produkcji i zatrudnienia. Zmarł mając 46 lat w 1893, zaś jego ojciec Ludwik trzy lata później. Po śmierci Stefana jego majątek przeszedł w ręce jego żony Jadwigi z Simmlerów i trójki ich dzieci, zarządcą został najstarszy syn Ludwik. W 1899 doszło do połączenia Zakładów Chemiczno-Technicznych Ludwik Spiess i syn z Zakładem Zjednoczonych Aptekarzy, spółka przyjęła nazwę Warszawskie Towarzystwo Akcyjne Handlu Towarami Aptecznymi, Ludwik Spiess otrzymał stanowisko prezesa rady, będąc jednocześnie dyrektorem naczelnym.