Już w tym okresie obok pracy pedagogicznej jego pasją stało się pisarstwo, zwłaszcza historyczne. Inspirowały go dzieje tzw. niemieckiego Wschodu. Szczególnym sentymentem obdarzał Bydgoszcz i jej najbliższe okolice, traktowane jako tzw. Heimat. Z tego względu w jego szkicach historycznych przeważały wątki ojczyźniano-patriotyczne. Część z tych prac opublikował na łamach drukowanych sprawozdań rocznych z działalności gimnazjum, w którym uczył. Motywy ojczyźniane obecne były także w jego wierszach, z reguły nasyconych głębokim liryzmem.
Nauczycielem bydgoskiego gimnazjum realnego pozostał do 1919 r. Już wcześniej zaangażował się w działalność polityczną. Wszedł w skład bydgoskiej Deutscher Volksrat, skupiającej działaczy prawicowych. Był zwolennikiem utrzymania Bydgoszczy i całej Prowincji Westpreussen przy Rzeszy Niemieckiej. Z wykładami poświęconymi niemieckiemu rodowodowi tych ziem objechał większość pomorskich miast. Po podpisaniu traktatu pokojowego w Wersalu 28 czerwca 1919 r. podjął ostatecznie decyzję o opuszczeniu Bydgoszczy. Pozostał jednak jeszcze w mieście, aby pomóc ewakuującym się urzędom i Niemcom.