Karoly Kapronczay w swojej książce „Refugees in Hungary. Shelter from storm during World War II” podaje, że przed przybyciem na Węgry Fietz był konsulem w Pozsony (Bratysława).

Gdy wybuchła II wojna światowa i Niemcy wkroczyli do Poznania, początkowo kontynuował pracę organizacyjną w konspiracji, ale został ostrzeżony, że poszukuje go Gestapo i zaczął się ukrywać. Najpierw zatrzymał się u siostry, Weroniki Nowakowskiej, ale wkrótce wyjechał do Warszawy. Stamtąd wyruszył na Węgry, gdzie na początku stycznia 1940 zgłosił się do wojska.

Przedostał się do Francji, gdzie został przydzielony do II Dywizji Wojska Polskiego. Wcześniej skontaktował się jednak ze Stanisławem Mikołajczykiem, dzięki czemu generał Władysław Sikorski skierował go z powrotem na Węgry, jako swojego pełnomocnika w Budapeszcie, nadając mu tytuł wicekonsula.

Początek pracy na Węgrzech Konferencja w Belgradzie (29 maja – 2 czerwca 1940)Kapronczay s. 63 powołała do istnienia Placówkę „W”, na której czele stanął Fietz.