Tak też stało się i w tym wypadku. Nowy papież Jan XXIII na swym pierwszym konsystorzu obdarzył go purpurą kardynalską. Już jako kardynał nadal sprawował funkcję dyrektora Banku Watykańskiego. Zrezygnował dopiero w 1968 roku, po pięćdziesięciu latach skutecznego działania. Następcą został kontrowersyjny arcybiskup Paul Marcinkus. Bank poddany został w tym momencie ciężkim i nieudolnym rządom jego zasobami, co w latach późniejszych przyczyniło się do wielkiego skandalu.
Ponieważ Jan XXIII nakazał by wszyscy kardynałowie posiadali święcenia biskupie, di Jorio przyjął takowe w dniu 19 kwietnia 1962. Była to wielka uroczystość, podczas której konsekrowanych zostało przez samego papieża aż dwunastu kardynałów. Umarł jako najstarszy członek Kolegium Kardynalskiego i pochowany został w bazylice Santa Pudenziana w Rzymie. W 1967 podniesiony do godności kardynała prezbitera.
Bibliografia Sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy Catholic-Hierarchy
Kategoria:Włoscy kardynałowie XX wieku Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Kardynałowie z nominacji Jana XXIII Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie