Kanalik nerkowy (kanalik nefronu) Kanalik na całej swojej długości zbudowany jest z nabłonka jednowarstwowego brukowego (izopryzmatycznego). Ten typ nabłonka ma zdolność do łatwego i intensywnego transportu jonów i związków organicznych. W kanaliku dochodzi do wytworzenia moczu ostatecznego, co następuje przez proces reabsorpcji i sekrecji – wchłaniania wody i jonów soli. Kanalik nerkowy dzieli się na trzy charakterystyczne odcinki.
Kanalik kręty I rzędu (kanalik proksymalny)
Kanalik kręty I rzędu (bliższy; kręty proksymalny; tubulus contortus I ordinis) powstał ze zwężenia torebki; posiada tak jak ona charakterystyczny rąbek szczoteczkowy. Długość tej części wynosi około 14 mm, grubość 40–60 μm. Dochodzi tu do reabsorpcji obowiązkowej (obligatoryjnej) oraz sekrecji kanalikowej. Do krwi powraca woda, jony (np. Na+, K+, Ca2+, Mg2+, Cl−) oraz związki organiczne (glukoza, kwasy organiczne, aminokwasy), natomiast do światła kanalika wydzielane są niektóre substancje (np. kwas moczowy).
Pętla nefronu (pętla Henlego)