Rekrutacja do oddziałów wołoskich odbywała się na terenie Hospodarstw Mołdawii i Wołoszczyzny, kiedy stosunki między nimi a Rzecząpospolitą były neutralne. Najemnikami byli wyłącznie ochotnicy. Oddziały formowane były systemem towarzyskim. Rotmistrz, zazwyczaj Wołoch lub Mołdawianin, udawał się na teren Księstw Naddunajskich, gdzie ogłaszał, że poszukuje ludzi do polskiego wojska. Ci mieli zgłaszać się towarzysko, z pocztowymi lub bez nich. Każdy towarzysz miał obowiązek uzbroić i wyposażyć w konie siebie i cały 3-osobowy poczet, a kiedy nie było go stać na pocztowych, to służył sam. Poczty składały się głównie z plebsu. Każdy towarzysz-plebejusz, po przekwalifikowaniu chorągwi na kozacką lub pancerną, mógł otrzymać awans na oficera, co było pierwszym stopniem do indygenatu (dla obcokrajowca) lub nobilitacji (dla Polaka, Litwina lub Rusina) za zasługi na polu walki i wejścia w zamknięty krąg szlachty polskiej. Od 1672 roku istniał w nich duży odsetek Polaków, głównie Podlasian i Mazowszan, a także Kozaków i Rusinów, czasem służyli nawet Serbowie i Turcy.