Osnowa pomiarowa V klasy, o niższej dokładności niż osnowa szczegółowa (wysokości wyznaczone niwelacją techniczną, trygonometryczną lub tachimetryczną), stanowi jej zagęszczenie. Dokładność, stopień zagęszczenia i sposób rozmieszczenia punktów powinny być dostosowane do konkretnych zadań geodezyjnych i przyjętej technologii ich realizacji. Błąd tej klasy to: V klasa – m0 = 20 mm/km niwelacji (przy średnim błędzie określenia wysokości punktu nie większym niż 0,10 m)
Osnowę wysokościową podstawową i szczegółową tworzą sieci zakładane jako jednorzędowe. Przypadki stosowania drugiego rzędu mogą być dopuszczone przy dodatkowych dogęszczeniach sieci. Sieci każdej klasy, prócz I klasy, powinny być nawiązywane wielopunktowo (minimum 3 – 4 punkty) do sieci wyższych klas. Wysokości punktów osnowy wysokościowej wszystkich klas odniesione są do poziomu zera mareografu w Kronsztadzie i wyznaczane w systemie wysokości normalnych.
Wraz z wprowadzeniem tej instrukcji straciło moc zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 28 grudnia 1973 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej B-II „Osnowa wysokościowa lokalnego znaczenia I – IV klasy”Dz. Urz. GUGiK nr 13, poz.42..
Zobacz też Standardy techniczne dotyczące geodezji w Polsce
Przypisy
Kategoria:Instrukcje i wytyczne techniczne w geodezji