Rozczarowany zmianami politycznymi w Niemczech Wschodnich zrezygnował z kariery w Lipsku i wyjechał do Frankfurtu nad Menem, gdzie w latach 1947–1949 kierował katedrą filozofii.

Kolejny etap w karierze akademickiej Gadamera otwiera powołanie go na katedrę filozofii w Heidelbergu w 1949 r., którą objął po Karlu Jaspersie, po emigracji tego ostatniego do Szwajcarii. W 1953 wraz z założył „”.

W 1960 ukazało się „Wahrheit und Methode” (wyd. pol. Prawda i metoda), dzieło, które przyniosło Gadamerowi światowe uznanie. W latach 1967–1971 uczestniczył w ważnej dla filozofii niemieckiej debacie z Jürgenem Habermasem.

Przejście na emeryturę w 1968 nie zmniejszyło jego aktywności naukowej. Wyjechał na wykłady do USA. Pobyt w Boston College w 1971 r. poszerzył wpływy jego myśli za oceanem oraz pozwolił nawiązać bliskie kontakty z Richardem Rortym i R. Bernsteinem.

W 1971 odznaczony Pour le Mérite za Naukę i Sztukę. W 1996 Uniwersytet Wrocławski przyznał mu doktorat honoris causaHans-Georg Gadamer na stronie Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1997 nadano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze.

Zmarł w 2002 w Heidelbergu w wieku 102 lat.