Ryzyko niedołęstwa starczego – jedno z występujących ryzyk społecznych. Odnosi się ono do osób w wieku podeszłym, które z powodu procesów starczych nie są w stanie samodzielnie funkcjonować, a więc ulegają starczej niewydolności życiowej.
Z niedołęstwem starczym mamy do czynienia w przypadku: zmian funkcji życiowych – osłabienie funkcjonowania poszczególnych układów (związane ze starzeniem się organizmu), zmian chorobowych – choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, zmian osobowościowych – poczucie nieomylności ze względu na zdobyte doświadczenia życiowe, poczucie zdania na łaskę innych, niedocenienia.
Osoba niedołężna potrzebuje wsparcia przy przynajmniej jednej czynności codziennej ze względu na proces starzenia się organizmu, bądź chorobę. niedołęstwo śladowe – utrata 1 czynności niedołęstwo znaczne – utrata 2-3 czynności niedołęstwo pełne – 4 i więcej
Realizacja tego ryzyka wymaga podjęcia przez politykę społeczną, a w szczególności socjalną (zabezpieczenie społeczne), odpowiednich kroków przeciwdziałających jego negatywnym skutkom lub też wspierając społeczeństwo w znoszeniu tego ryzyka.