Zamieszkujący Amerykę Południową Hiszpanie nie zgadzali się z tym, w związku z czym rolę Sewilli przejęła Junta Suprema Central („Najwyższa Junta Centralna”) Hiszpanii, gdzie reprezentowane były kolonie amerykańskie.
Gdy w roku 1810 Junta Suprema Central uległa rozwiązaniu, politycznie aktywni obywatele Buenos Aires uznali, że nadszedł najlepszy moment do ustanowienia własnego rządu. Byli pod wpływem ostatnich demokratycznych i republikańskich idei doby Oświecenia, a ponadto zaniepokojeni handlowym monopolem Korony, który dławił miejscową gospodarkę. Do tego czasu prowincja Buenos Aires częściowo zaspokajała te problemy kontrabandą. Lokalni politycy, jak były członek rady i doradca wicekróla, Juan José Castelli, którzy chcieli zmian w stronę samorządu i wolnego handlu, cytowali tradycyjną hiszpańską teorię polityczną i twierdzili, że w sytuacji, gdy król jest uwięziony, władza wraca do ludu. Obywatele mieli stworzyć rząd tymczasowy, do powrotu króla, podobnie jak jego poddani w Hiszpanii, którzy dwa lata wcześniej potworzyli własne junty. Wicekról i jego zwolennicy argumentowali, że kolonie należą do Hiszpanii i mają stosunki politycznie nie tylko z królem.