W 1873 roku skarbiec przeniesiono do dawnego refektarza i sali szkoły katedralnej. W XIX i XX wieku zbiory wzbogaciły się o szereg dzieł złotnictwa pochodzących z innych kościołów Limburgii, które przestały pełnić swoją funkcję oraz o przedmioty odnalezione podczas badań archeologicznych w obrębie zespołu katedralnego. W 1982 zbiory przeniesiono do sześciu sal wschodniego skrzydła monasterium, w tym do historycznej kaplicy kapituły.
Zbiory Skarbiec jest podzielony na cztery części:
Najważniejszą z nich są Servatiana – przedmioty związane bezpośrednio z osobą św. Serwacego lub dzieła związane z kultem patrona katedry i miasta. Należą do nich: puchar św. Serwacego, wykonany techniką millefiori, wyrób rzymski, z IV wieku, przenośny ołtarzyk z zielonego serperntynitu, datowany na IV wiek, wzbogacony srebrną dekoracją w XII w., klucz św. Serwacego, przerobiony na początku IX wieku, srebrny, z bogatą dekoracją ornamentalną (klucz jest jednym z atrybutów św. Serwacego), laska św. Serwacego, drewniana, w XI wieku przerobiona na pastorał, wykonany z kości słoniowej, krzyż pektoralny, drewniany, przerobiony w X/XI wieku na pektorał w typie crux gemmata, oprawiony srebrem i złotem oraz emaliami i kamieniami szlachetnymi.