22 maja 1910 roku w wyniku nadmiernego wysiłku i wytężonego wypełniania obowiązków w trakcie wygłaszania wykładu publicznego na oczach słuchaczy przeszedł silne załamanie nerwowe i przez kilka miesięcy przestał wykonywać posługi pielgrzymskie. Wiązało się to z przeciwstawianiem się Johnsona oponentom C.T. Russella – Ernestowi C. Henningesowi oraz głównie Matthew L. McPhailowi, którzy w roku 1909 odrzucili zmiany doktrynalne dotyczące Nowego Przymierza i wystąpili z ruchu Badaczy Pisma Świętego. Wydarzenie to przeciwnicy Johnsona uznali później za początek rozwijającej się u niego choroby psychicznej.
Spór o przywództwo 8 sierpnia 1916 roku pastor C.T. Russell podjął decyzję wysłania do Anglii Johnsona. 26 sierpnia wyraził on na to zgodę. Ten wyjazd do Wielkiej Brytanii był, w mniemaniu Johnsona, związany z głębokim konfliktem w gronie trzech członków zarządu International Bible Students Association (Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego)W zarządzie IBSA zasiadali: Charles T. Russell – prezes, Jesse Hemery – wiceprezes, Henry J. Shearn – sekretarz i William Crawford – skarbnik.. Według Johnsona członkowie zarządu czynili wysiłki by IBSA stała się samodzielną korporacją niezależną od Towarzystwa Strażnica i wolną od nadzoru pastora Russella.