W skład Obozu wchodziły: Szkoła Oficerska Wojsk Łączności, kształcąca w zasadzie oficerów rezerwy w trybie przyśpieszonym w zakresie telegrafii i r/telegrafii. Szkoła Podchorążych Wojsk Łączności, zajmująca się kształceniem kandydatów na oficerów zawodowych łączności. Kurs Aplikacyjny, kierowany przez oficerów francuskich, którego zadaniem było zapoznanie z taktyką wojsk łączności w trybie informacyjnym przez oficerów różnych rodzajów wojsk. W czasie ofensywy sowieckiej, latem 1920, Obóz Wyszkolenia Wojsk Łączności został czasowo rozwiązany, a Szkołę Podchorążych przeniesiono do Bydgoszczy. Jesienią 1920 obóz został na nowo zorganizowany w Bydgoszczy. Na początku lat dwudziestych w Obozie Wyszkolenia powstała Szkoła Podchorążych Rezerwy Wojsk Łączności.
W 1922 w Głównej Szkole Artylerii i Inżynierii kształcili się na trzyletnim kursie podchorążowie łączności. W czerwcu 1923 Główną Szkołę Artylerii i Inżynierii rozwiązano, na jej miejsce zgodnie z rozkazem szefa Sztabu Głównego, utworzono Oficerską Szkołę Artylerii w Toruniu i Oficerską Szkołę Inżynierii (OSI) w Warszawie. Wydział łączności pozostał w OSI. OSI zajmowała budynki w Warszawie przy ul. Nowowiejskiej, adaptowane w l. 1923-1925 dla potrzeb szkoły oficerskiej. Miała trzyletni program nauczania.