Po zakończeniu wojny z bolszewikami w dalszym ciągu pełnił służbę w 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisku dowódcy I batalionu, a później kwatermistrza pułku. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 289. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W maju 1926 roku, w czasie zamachu stanu walczył po stronie Józefa Piłsudskiego. Po zamachu został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy 9 pp LegDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 42 z 11.10.1926 r..
12 kwietnia 1927 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W styczniu 1930 roku został przeniesiony ze stanowiska zastępcy dowódcy 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie na stanowisko wykładowcyDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 21.01.1930 r.. W styczniu 1931 roku objął dowództwo 6 pułku strzelców podhalańskich w SamborzeDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 28.01.1931 r.. 21 grudnia 1932 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W styczniu 1935 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w BydgoszczyDziennik Personalny M.S.Wojsk.