Padlinę zdarza mu się jeść bardzo rzadko.
Status, zagrożenie i ochrona thumb|250px|Sokół nowozelandzki (ilustracja z książki pt. Birds of New Zealand z 1888 roku) Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2022 roku uznaje sokoła nowozelandzkiego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern); wcześniej, od 1994 roku był klasyfikowany jako gatunek bliski zagrożenia (NT – near threatened).
Pomimo objęcia ochroną od 1970 roku nadal uważa się go za gatunek o stosunkowo wysokim ryzyku wymarcia; prawdopodobnie jednak nigdy nie był to ptak pospolity. Ogólną populację sokoła nowozelandzkiego w 1978 roku szacowano na 3700–4400 par lęgowych, czyli ok. 7400 do 8800 osobników dorosłych; obecna liczba może być mniejsza ze względu na niszczenie naturalnych siedlisk, grabieże jaj i młodych przez gatunki inwazyjne i prześladowania przez ludzi.