W książce tej, oraz pracach Johna Ambrose Fleminga po raz pierwszy używa się terminu modulacji w celu opisania nanoszenia fali dźwiękowej na wysokoczęstotliwościową falę nośną poprzez zmianę amplitudy tej ostatniej. W 1912 pracował z Arthurem E. Kennelly nad impedancją kinetyczną (patrz niżej). W 1914 zaproponowano mu prowadzenie laboratorium fizyki na Harvardzie. W 1917 uzyskał tytuł profesora.
W 1920 ukazały się jego dwa ważne opracowania. Opublikował swój drugi artykuł Electric Oscillations and Electric Waves, oraz co ważniejsze - poszedł śladem innowacji Waltera G. Cady'iego z Wesleyan University używając kryształu kwarcu do stabilizacji częstotliwości oscylacji elektrycznych. W początkach prób łączność radiowa była poważnie utrudniona ze względu na brak stabilności częstotliwości, a Pierce dostrzegł potencjał dla stosowania obwodów regulacyjnych opartych na kwarcu. Układ Cady'a zawierał wiele triód, zaś Pierce był w stanie zredukować ich liczbę do jednej lampy. Spostrzeżenia takie jak te były przez niego patentowane, a sprzedaż licencji na ich użytkowanie przyniosły Pierce'owi wystarczająco dużo pieniędzy by sfinansować zakup domów wypoczynkowych w Franklin (New Hampshire) i w St. Petersburgu.