Muzyka łączyła w sobie elementy heavy metalu, psychodeli i dream popu, co spowodowało porównania do Jane’s AddictionJames Rotondi, „Orange Crunch”, Guitar Player styczeń 1996.. Gish odniósł pomniejszy sukces, zaś singel „Rhinoceros” pojawiał się sporadycznie w stacjach rockowych. Wyprodukowawszy EP-kę Lull w październiku 1991, zespół oficjalnie podpisał kontrakt z wytwórnią Virgin Records, stowarzyszoną z Caroline Records. Podczas trasy promującej album zespół występował m.in. przed Red Hot Chili Peppers, Jane’s Addiction i Guns N’ Roses. Podczas tej trasy Iha i Wretzky rozstali się, Chamberlin uzależnił się od alkoholu i narkotyków, a Corgan popadł w ciężką depresjęRobert Hilburn, „Smashing Pumpkins Endures When (and What) Other ‘90s Bands Couldn’t”, Los Angeles Times, 3 sierpnia 1998., pisząc niektóre z nowych piosenek w parkingowym garażu, w którym wówczas mieszkał.
Siamese Dream i początki sławy: 1992–1994 Wraz z wtargnięciem alternatywnego rocka do amerykańskiego mainstreamu poprzez popularność grunge’owych zespołów takich jak Nirvana czy Pearl Jam, The Smashing Pumpkins również osiągnęli sukces komercyjny. W tym czasie mimowolnie „Dynie” zostały włączone w ruch grunge’owy.