Wiązało się to przede wszystkim z obawą przed nawiązywaniem kontaktów z państwami Zachodu, wiązaniem przez władze kwestii migracji z kwestiami politycznymi i uznaniową polityką paszportową.
Ważniejsze działania ówczesnej polityki migracyjnej:
wspieranie emigracji z Polski ludności pochodzenia żydowskiego (kampania antysemicka po wydarzeniach marca 1968) wspieranie emigracji politycznej (wyjazd z Polski osób kontestujących komunistyczną władzę, „paszporty w jedną stronę”) zapobieganie ucieczek obywateli PRL na Zachód (migracje głównie z powodów ekonomicznych; emigracja do USA).
Polityka migracyjna okresu 1945–1989 koncentrowała się na utrzymaniu władzy przez PZPR (i jej poprzedników) poprzez systematyczne regulowanie struktury narodowościowej i wyjazdów obywateli z kraju.
Okres po 1989 roku Główne problemy migracyjne po 1989 roku Wzrost emigracji zarobkowej na skutek trudnej sytuacji gospodarczej w latach 90. Napływ imigrantów ze Wschodu – problemy integracyjne (kulturowe, ekonomiczne), problemy prawne (praca w szarej strefie); Polska jako kraj tranzytowy Napływ imigrantów starających się o azyl polityczny (gł.