Jan Milewski trzykrotnie nie stawił się przed sądem, za co został skazany na banicję, co ogłoszono 13 maja 1655 roku.
W 1661 Domanice należały do Wacława Leszczyńskiego starosty welskiego i ostrzeszowskiego, wojewody podlaskiego, w 1765 do księcia Dymitra Hipolita Jabłonowskiego i jego żony Józefy z Mycielskich, a w 1775 zostały przekazane księciu Stanisławowi Jabłonowskiemu.
Po trzecim rozbiorze (1795) Domanice znalazły się w zaborze austriackim, w 1809 weszły w skład Księstwa Warszawskiego. Po Kongresie Wiedeńskim Domanice znalazły się w Królestwie Polskim wchodząc w skład dóbr rządowych.
Dnia 10 kwietnia 1831 roku na terenie wsi odbyła się zwycięska bitwa wojsk polskich pod dowództwem Ludwika Kickiego nad wojskami rosyjskimi dowodzonymi przez generała Vladimira Sieversa. W bitwie swój chrzest bojowy przeszedł późniejszy sławny polski generał Józef Bem, który dowodził 4. baterią lekkokonną w sile 12 armat i 291 żołnierzy.
Po upadku powstania listopadowego, w wyniku projektu rozdawnictwa donacji przeprowadzonego przez namiestnika Iwana Paskiewicza, w 1837 Domanice wraz z innymi dobrami zostały przekazane jenerałowi lejtnantowi Włodzimierzowi Obruczewowi.