W czasie wojny z bolszewikami dowodził szwadronem technicznym 3 pułku Ułanów Śląskich. Był dwukrotnie ranny. Od 29 lipca 1920 roku w szeregach 203 pułku ułanów (późniejszy 27 pułk ułanów) na stanowisku dowódcy 4 szwadronu. We wrześniu 1920 roku przeniesiony do sztabu pułku. Po zakończeniu wojny pozostał w 27 pułku ułanów do 1921 r. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 125. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1923 roku pełnił obowiązki dowódcy II dywizjonu 3 pułku Ułanów Śląskich w garnizonie Tarnowskie Góry. W sierpniu 1926 roku został przeniesiony do 1 pułku szwoleżerów w Warszawie i przydzielony do 2 szwadronu samochodów pancernych na stanowisko dowódcy szwadronu. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów kawaleriiDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 20.04.1927 r.. 5 listopada 1928 roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza 1 pułku szwoleżerów. 24 grudnia 1929 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów kawaleriiDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 21 z 24.12.1929 r..