Stefan Tadeusz Ścibor-Bogusławski h. Ostoja (ur. 2 września 1897 w Wilkowicach, zm. 3 marca 1978) – rotmistrz Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, uczestnik II wojny światowej. Dziedzic Wilkowic. thumb|herb Ostoja Życiorys Przyszedł na świat 2 września 1897 r. w Wilkowicach - majątku rodziców Stanisława i Anny z Lochmanów. W 1918 r. ukończył Gimnazjum im. Kopczyńskiego w Warszawie. 11 listopada 1918 r. jako ochotnik rozpoczął służbę wojskową w 3 pułku ułanów. Od 1920 r. w 201 ochotniczym pułku szwoleżerów. W 1920 r. wstąpił do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Dnia 1 kwietnia 1922 r. został podporucznikiem i otrzymał przydział do 3 pułku szwoleżerów im. płk. Kozietulskiego w Suwałkach. Pełnił funkcję dowódcy plutonu, dowódcy 1 szwadronu, a od 1 stycznia 1937 do 31 sierpnia 1939 r. był oficerem mobilizacyjnym. W 1924 r. otrzymał awans na porucznika, a w 1935 r. na rotmistrza. W 1939 r. internowany na Litwie, potem przez Sowietów więziony w Kozielsku II. W sierpniu 1941 r. wstąpił Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, potem służył w APW, następnie do 2 Korpusu gen. Władysława Andersa. Otrzymał przydział do 5 Kresowego pułku artylerii przeciwpancernej. Został dowódcą dywizjonu, a potem kwatermistrzem pułku. Przeszedł cały szlak bojowy (w tym bitwę o Monte Cassino).