Na wzór Adolfa Hitlera S. de Clerq nadał sobie tytuł den Leider. Jego przywództwo doprowadziło do zwiększenia się poparcia społecznego dla VNV, czego dowodem były wyniki kolejnych wyborów parlamentarnych. W 1936 r. VNV uzyskał 13,6% głosów we Flandrii, a w 1939 r. – 14,7%. 6 października 1936 r. Związek zawarł umowę z ruchem walońskim Christus Rex, kierowanym przez Léon Degrelle’a, w której obie strony zobowiązały się dążyć w kierunku federalizacji Belgii pod władzą króla Leopolda III. Partia stawała się jednocześnie coraz bardziej autorytarna, przyjmując ostatecznie elementy faszystowskie. Pojawiły się również hasła antysemickie. Od kwietnia 1937 r. VNV korzystał ze stałej pomocy finansowej ze strony III Rzeszy, która wzrosła od pocz. 1939 r. Coraz aktywniejsze stawały się bojówki, zgrupowane w Zwarte Brigade, kierowanej przez Hermana van Ooteghema. Organizacją młodzieżową VNV był Algemeen Vlaams Nationaal Jeugdverbond na czele z Hilaire Gravezem, który połączył się ze Związkiem jeszcze pod koniec 1933 r.