W 1763 w klasztorze zamieszkiwało sześciu mnichów. Monaster w 1720 otrzymał ziemię od cara Piotra I, jednak jego dochody były niewystarczające dla dokonywania remontów obiektów klasztornych. Z tego powodu w końcu XVIII w. rozebrano nadwątlony mur obronny, odbudowany w 1799 dzięki darom kupca Mieszczaninowi. W 1792 i 1806 rozebrano natomiast będące w złym stanie dwie najstarsze świątynie monasterskie. W tym czasie istniała już nowa klasztorna cerkiew Wszystkich Świętych, poświęcona w 1772. W 1810 poświęcono drugą świątynię, Opieki Matki Bożej. Monaster ucierpiał w czasie pożaru Moskwy w 1812 i był remontowany w ciągu kolejnych trzynastu lat. W tym okresie zamieszkiwało go dziewięciu mnichów. W latach 30. i 40. XIX w. klasztor otoczono nowym murem obronnym, zbudowano również przestronniejsze budynki mieszkalne dla mnichów i rozbudowano główny sobór. Monaster funkcjonował do 1929, gdy został zamknięty przez władze stalinowskieЗакрытие монастыря 1919 – 1929 гг.. Jego ostatni przełożony, archimandryta Beniamin został aresztowanyВениамин (Милов), еп..