Kolejne miały miejsce w Warszawie (w Zachęcie), potem w Paryżu, Brukseli (1928–1929), Hadze, Amsterdamie (1929), Bukareszcie (1930), Kopenhadze (1930–1931), Gdańsku (1930), Moskwie (1933), Rydze (1934), Berlinie i Monachium (1935).
Po odbyciu kilku podróży artystycznych po Europie (Paryż, Bruksela, Rzym, Florencja), w 1928 roku ponownie podjął studia na Uniwersytecie Stefana Batorego. W 1931 został zatrudniony jako starszy asystent w Katedrze Malarstwa Pejzażowego tej uczelni. W 1934 roku ukończył studia i zastępował kierującego katedrą Ferdynanda Ruszczyca, a w 1937 roku, po śmierci tego ostatniego, uzyskał stanowisko profesora i przejął formalnie kierownictwo katedry. Wykształcił wielu malarzy, w tym m.in.: Aleksandra Trojkowicza.
W czasie II wojny światowej zaangażował się w tajne nauczanie na poziomie uniwersyteckim.
Po wojnie trafił do Torunia, gdzie 1 października 1945 został tymczasowo powołany na stanowisko profesora tworzonego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Organizował na Wydziale Humanistycznym Sekcję Sztuk Pięknych, która w 1946 roku przekształciła się w Wydział Sztuk Pięknych. Był jego dziekanem oraz kierownikiem Katedry Malarstwa Pejzażowego, a następnie Zakładu Pejzażu i Martwej Natury.
Zmarł 4 lutego 1957 roku w Toruniu. Spoczywa na tamtejszym cmentarzu św. Jerzego przy ul. Konstantego Gałczyńskiego.