Działacz opozycji niepodległościowej w PRL. W 1972 wraz z innymi legionistami, wystąpił do premiera z memoriałem o uczciwą ocenę historii Legionów Polskich. Na przełomie 1975/1976 był jednym z sygnatariuszy „Listu 59”. Był jednym z założycieli Komitetu Obrony Robotników i Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. 10 marca 1981 napadnięty przez tzw. „nieznanych sprawców”. W efekcie pobicia znalazł się w szpitalu. Zmarł w marcu 1988 roku. Pochowany na cmentarzu Stare Powązki (kwatera 54-4-20,21).

19 kwietnia 1990 Plenum Sądu Najwyższego ZSRR unieważniło wyrok z 14 listopada 1945.

Żona Antoniego Pajdaka – Janina została aresztowana przez funkcjonariuszy MBP 3 listopada 1947 w Krakowie. Według oficjalnej wersji 24 listopada popełniła samobójstwo wyskakując z więziennego okna. Córka Pajdaka – Wiesława została aresztowana 5 listopada 1947 i więziona do 1953 roku.

Odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski – pośmiertnie nadany przez Prezydenta RP na Uchodźstwie (19 marca 1988) i przez Prezydenta RP (21 września 2006) „w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej”., Krzyż Niepodległości (20 lipca 1932)M.P. z 1932 r. nr 167, poz.