18)[cytat:] – Gniewczyna: a personis subditorum n[umer]o 180 per fl. unum facit ..............180/0.. W I połowie XX wieku w Gniewczynie Łańcuckiej było 276 domów, a w Gniewczynie Trynieckiej było 124 domów.
Nazwa Gniewczyny nazwanej „Łańcucką” pochodzi z początku XIX wieku od właścicieli Łańcuta, którymi był ród Potockich (schematyzm diecezji przemyskiej z 1810 już wspomina o Alfredzie Potockim, który był patronem tytularnym Gniewczyńskiej parafii). Do wsi w tym czasie należał folwark białobrzeski usytuowany ok. 1 km na północny wschód od wsi, przy samym brzegu Wisłoka, który tworzył tu mocne zakole. Folwark zabudowany był drewnianymi budynkami gospodarczymi, od drogi do Tryńczy przy kapliczce prowadziła do niego obsadzana drzewami aleja. W 1857 r. w Gniewczynie zamieszkiwało 1003 mieszkańców. W 1878 roku wieś była własnością hr. Alfreda Potockiego, ordynata łańcuckiego, a później Romana Potockiego. Wieś liczyła wówczas 1700 mieszkańców i miała jednoklasową szkołę ludową.
W 1890 roku założono czytelnię ludową w Gniewczynie Łańcuckiej. W Gniewczynie Łańcuckiej urodzili się Feliks Młynarski (1884), gen.