W okresie największego rozkwitu gospodarki folwarcznej w ciągu jednego roku przez Wisłę przepływało ponad pół tysiąca szkut, tyle samo dubasów, prawie tysiąc komięg oraz ok. trzystu tratew. W I połowie XVII wieku flisactwem na Wiśle zajmowało się od 5 do 28 tysięcy osób. Na przełomie XVI i XVII wieku w Gdańsku, Toruniu, Krakowie, Jarosławiu i innych osrodkach powstawały odrębne cechy flisaków (włóczków) i wytworzył się specyficzny folklor flisacki.
W XIX wieku z powodu rozwoju kolei, ale też ze względu na granice celne liczba flisaków wielokrotnie zmalała, a zakres ich działalności ograniczył się głównie do spławu drewna.
Spławem trudnili się flisacy zwani również flisami lub orylami. Obowiązki na tratwie były podzielone między kapitana (retmana), sternika i wioślarzy.
Flisackie tradycje takie jak: gwara, nazewnictwo, pieśni i obrzędy flisackie w Ulanowie kultywuje działające od 1991 roku Bractwo Flisackie św. Barbary. Należą do niego flisacy i mieszczki ulanowskie, które promują tradycyjne jedzenie flisackie. Mieszkańcy Ulanowa, który leży przy ujściu Tanwi do Sanu zajmowali się flisactwem płynąc sanem i Wisłą do Gdańska. Bractwo nawiązując do tradycji organizuje spływy, kultywuje tradycje zachowując gwarę, nazewnictwo, pieśni i obrzędy flisackie.