Chociaż początkowo grał role dramatyczne, z czasem stał się przede wszystkim aktorem komediowym. Przez całe życie zawodowe związany był z warszawskimi scenami: teatru Narodowego (1954–1957), Teatru Współczesnego (1957–1986) za czasów Erwina Axera i Kwadrat (1986–1991). Łącznie wystąpił w 61 spektaklach teatralnych, 39 spektaklach Teatru Telewizji i 181 spektaklach Teatru Polskiego Radia.
Na dużym ekranie zadebiutował w 1953 w filmie Piątka z ulicy Barskiej w reż. Aleksandra Forda. Grał role bandytów w realizacjach dla młodzieży: Tysiąc talarów (1959) Stanisława Woha, Szatan z siódmej klasy (1960) Marii Kaniewskiej jako Werycho i Niewiarygodne przygody Marka Piegusa (1966) Mieczysława Waśkowskiego jako Teofil Bosmann, członek bandy Flasza. W 1958 był współzałożycielem Kabaretu Koń razem z Wiesławem Gołasem, Jerzym Dobrowolskim i Zdzisławem Leśniakiem. Ujawnił swój talent komediowy także w kabaretach: Szpak, Wagabunda, Dudek i U Lopka. Rozgłos przyniosły mu niezapomniane kreacje i piosenki w telewizyjnym Kabarecie Starszych Panów jako jeden z Tanich Drani (z Wiesławem Michnikowskim) czy oficer huzarów uwodzący hrabinę Tyłbaczewską (Irena Kwiatkowska)Jerzy Witebski, Jego głos kołysał do snu tysiące dzieci, „Retro”, Nr 11 (205)/listopad 2016. s.