Talent (łac. tălentŭm od stgr. τάλαντον tálanton – ciężar) – największa jednostka miary masy i pieniądza, używana w starożytności (w Asyrii, Babilonii, starożytnej Grecji i Palestynie).
W historii W pierwotnym znaczeniu termin ten oznaczał „to, co się waży”, jak również szalę wagi, na którą kładziono ciężar, czyli samą wagęVademecum historyka starożytnej Grecji i Rzymu. T. 1. Warszawa: PWN, 1982, s. 342.. Z przekazu Herodota wiadomo, że w Mezopotamii miara talenta odpowiadała masie 30,12 kg (Dzieje III 89,2), Izraelici w czasach Starego Testamentu przejęli ją jako kikkar (krąg) wagi ok. 34–36 kg, zaś jej odpowiednik na Krecie liczył ok. 29 kgDer Kleine Pauly. T. 5. München: Deutscher Taschenbuchverlag, 1979, kol. 502, 29-35..
W Babilonii talent stanowił równowartość 60 min i 3600 szekli. W Grecji stosowany na długo przed wprowadzeniem monet, nigdy jako moneta nie funkcjonował, będąc jedynie ekwiwalentem określonej masy srebra ważonego lub (później) w monetachDavid Sacks: Encyklopedia świata starożytnych Greków. Warszawa: KiW, 2001, s. 402.. Np. w Atenach VI–V wieku p.n.e. odpowiadał wartości 60 min oraz 6000 drachm srebrnych i 36 tys. miedzianych oboli, pełniąc wyłącznie funkcję pieniądza obrachunkowegoRobert Flacellière: Życie codzienne w Grecji za czasów Peryklesa. Warszawa: PIW, 1985, s. 110..