syr – ser, śtyry – cztery, mymu – memu), ę na końcu słów jako e (np. widze – widzę, ide – idę, szyje – szyję), ej jako y oraz i (np. w naszy wsi – w naszej wsi, u swoi siostry – u swojej siostry). Przed o i u dawano przydech ł (przykłady: łoko – oko, łucho – ucho, łowca – owca, łulubiony – ulubiony), k wymawiali często jak ch (np. chto – kto, chtóry – który, chtoryndy – którędy) lub g (np. Wielganoc – Wielkanoc, wielgi – wielki). Na znacznej części Pogórza opuszczano w wypowiedziach literę ł (przykłady: chaupa – chałupa, zogówek – zagłówek) a t wymawiano jako k (np. kwardy – twardy, krzyźwy – trzeźwy). Mówiąc do starszego człowieka zwracano się do niego w l. mnogiej wy (wiycie, suchejcie, godom wom). Zamiast przyimka przez mówiono bez (bez droge, bez pole, bez miydze).
Zabytki Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków Województwa Podkarpackiego Delegatura w Krośnie, wymienia w ramach AZP w obszarze 107-071 na terenie Sowiny: Stanowisko nr 1 ("Sowina Górna") – ślad osadniczy (EK)PL.1.9.ZIPOZ.NID_E_18_AR.1283496; Sowina, st. 1, nr w obszarze 1 Stanowisko nr 2 ("Sowina Górna") – punkt osadniczy (EK)PL.1.9..ZIPOZ.NID_E_18_AR.1283702; Sowina, st.2; nr w obszarze 3 Stanowisko nr 3 ("Sowina Górna") – ślad osadniczy (EK)PL.1.9.ZIPOZ.NID_E_18_AR.1284556; Sowina, st.