thumb|350px Prawo Bragga (także prawo Wulfa-Braggów, wzór Bragga, warunek Bragga) – zależność wiążąca strukturę kryształu z długością fali promieniowania padającego na kryształ i kątem, pod którym obserwowane jest maksimum interferencyjne.
Prawo to dotyczy tzw. dyfrakcji Bragga. Kiedy promieniowanie rentgenowskie pada na kryształ, na każdym jego atomie zachodzi dyfrakcja tego promieniowania. Warunek Bragga zakłada ugięcie na płaszczyznach, na których są ułożone atomy kryształu. Przy znanych odległości międzypłaszczyznowej i długości fali, prawo Bragga określa kąt pod jakim na kryształ musi padać fala, aby nastąpiła interferencja konstruktywna (wzmocnienie). Oznacza to, że dla promieni rentgenowskich padających na kryształ maksima promieniowania ugiętego występują tylko dla pewnych kątów padania.
Ostateczną postać tego prawa podali William Henry Bragg i jego syn William Lawrence Bragg w 1913 roku:
gdzie: – rząd ugięcia, liczba całkowita, ale nie dość duża, ze względu na to, że – długość fali promieniowania, taka że: – odległość międzypłaszczyznowa – odległość między płaszczyznami, na których zachodzi rozproszenie; – kąt odbłysku – kąt padania definiowany jako kąt między wiązką promieni pierwotnych a płaszczyzną kryształu (inaczej niż w optyce).