Później w latach 1918–1920 był ordynatorem szpitali Amerykańskiego Czerwonego Krzyża w Tomsku i Irkucku.
W 1920 powrócił wraz z żoną do kraju i wstąpił do Wojska Polskiego, jako lekarz w randze kapitana. W 1922 został reklamowany z wojska przez Uniwersytet Lwowski i powołany na etat asystenta w Katedrze Medycyny Sądowej. W 1923 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Badania doświadczalne nad zachowaniem się splotu naczyniówki mózgowej i płynu mózgowo-rdzeniowego pod wpływem ostrych zatruć. W 1924 powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego medycyny sądowej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie w roku 1935 został mianowany profesorem zwyczajnym Katedry Medycyny Sądowej USB.
Po zamknięciu Uniwersytetu w grudniu 1939 podczas II wojny światowej pracował w Wilnie początkowo jako naczelny ekspert sądowolekarski Republiki Litewskiej, a po jej włączeniu do ZSRR jako prosektor miejski. W toku działań wojennych latem 1944 stracił cały majątek i księgozbiór, w następstwie zbombardowania i spłonięcia jego domu w Wilnie. Wraz z żoną, jako pierwszy z profesorów USB, opuścił Wilno 1 sierpnia 1944 i udał się do Lublina. Tam, wraz z prof.