Działalność Geheime Feldpolizei w okupowanych krajach zachodniej Europy i Skandynawii miała zupełnie inny charakter, niż na okupowanych terenach Polski i ZSRR. W okupowanej Holandii, Danii i Norwegii ograniczała się ona właściwie do zabezpieczania sił zbrojnych. W Belgii i Francji dochodziły jeszcze zadania związane ze zwalczaniem ruchu oporu, szpiegostwa i sabotażu. Natomiast na Wschodzie Grupy GFP toczyły właściwie regularne działania zbrojne przeciwko silnie rozwiniętej partyzantce. Od początku 1944 roku funkcjonariusze GFP rozpoczęli przeciwdziałać coraz liczniejszym przypadkom dezercji niemieckich żołnierzy.
Od wiosny 1941 roku w Altenburgu w Turyngii stacjonował 150-osobowy zupełnieniowy Batalion Piechoty „Altenburg” (przemianowany następnie na 600 Uzupełnieniowy Batalion Piechoty, a ostatecznie na 600 Batalion Uzupełnieniowy), w którym prowadzono szkolenie kadr żołnierskich i podoficerskich dla okupacyjnych struktur GFP. Wkrótce powstała tam również specjalna szkoła GFP, kształcąca oficerów i techników policyjnych dla tej formacji.
Odrębną Tajną Policję Polową miało Luftwaffe (patrz: Tajna Policja Polowa Luftwaffe).