Inaczej niż pozostałe ludy zamieszkujące wyspę, pokojowo koegzystowali z koloniami greckimi, fenickimi i punickimi przynajmniej do V wieku p.n.e., a czasem nawet wchodzili na równych prawach w sojusze z greckimi poleis. Oparli się też hellenizacji. W czasach swej świetności, miasta Elymian utrzymywały też bliskie kontakty handlowe z Fenicją i Kartaginą, a polityczne m.in. z greckim Selinuntem.
W późniejszym okresie swej historii Elymowie ulegli wpływom kulturowym Kartagińczyków i Greków z Wielkiej Grecji, jednak oni sami także wpływali na kulturę przybyszów: znaleziska archeologiczne potwierdzają, że świątynię w Eryx odwiedzali Elymowie, ale też Fenicjanie, Rzymianie i Grecy, a każdy z tych narodów czcił lokalną boginię pod własną nazwą.
Początkowo Elymowie byli sojusznikami Greków, jednak w V wieku p.n.e. zmienili sojusze i ulegli ekspansji politycznej i militarnej Kartagińczyków pod wodzą Malki. W kolejnym stuleciu wpływy punickie jeszcze bardziej się nasiliły, a do jego końca brak jest wzmianek o dalszym istnieniu języka elymijskiego, który najprawdopodobniej wymarł, podobnie jak języki innych rdzennych mieszkańców Sycylii. W czasie podboju Sycylii przez Rzymian cała wyspa była już gruntownie zhellenizowana.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia źródła starożytne
źródła współczesne
Kategoria:Ludy starożytnej Italii